Błotniarka stawowa (Lymnaea stagnalis) – gatunek ślimaka z rodziny błotniarkowatych (Lymnaeidae). Długość muszli waha się między 50-70 milimetrów, szerokość muszli: 20-30 milimetrów. Muszla jest wydłużona i skręcona prawoskrętnie. Kolor ciała i muszli osobników dorosłych charakteryzuje się barwami od brunatnej do czarnej. Osobniki młode mają muszle żółtą, przeźroczystą, przez którą widoczne są narządy wewnętrzne, sprawiające wrażenie jakby muszlę pokrywały nieregularne plamy. Błotniarka jest ślimakiem płucodysznym wiec musi sie wynurzać by zczerpnać powietrza.
Zwykle występuje zapłodnienie krzyżowe więc do rozmnażania potrzebne są 2 osobniki. Kokon zawiera średnio od 30 do 200 jaj. Samozapłodnienie zdarza sie bardzo rzadko. Maksymalnie żyje ok. 3, 4 lata. Wysyłamy osobniki dojrzałe, zdolne do romnażania jednak nie stare. Oferowane osobniki pochodzą z hodowli w zbiornikach niezarybionych więc nie są źródłem pasożytów i chorób ryb. Osobniki pozyskiwane z naturalnych zbiorników mogą być nosicielami groźnych przywr w tym motylicy wątrobowej zagrażającej życiu człowieka.
Błotniarki są cenione jako swoista służba sanitarna w oczku wodnym. Żywi się pokarmem zarówno roślinnym, jak i mięsnym, szczególnie martwą materią organiczną (czasem padliną zwierząt).
Błotniarka jako bioindykator jest wrażliwa na zmiany chemizmu wód, szczególnie wrażliwe kryterium stanowi rozwój embrionalny oraz okres adaptacji form juwenilnych w okresie wykluwania. Dlatego jest dobrym wskaźnikiem stanu środowiska wodnego (szczególnie pod względem skażenia). Wylęg młodych błotniarek jest często zjadany przez ryby.
